12 mei 2011

Hoe gaat het nu met Piotr?

Eigenlijk gaat het heel goed. Hij doet het super en kijkt erg uit naar onze gezinsuitbreiding. We praten er veel over met hem.

Hij heeft inmiddels foto's gezien van zijn biofamilie en vindt dat reuze interessant. Hij zit sinds een aantal weken op hockey en zwemles. Beiden vindt hij geweldig om te doen en hij kijkt er ook echt naar uit. Op school krijgt hij een extra werkboekje om hem wat meer op niveau te laten werken, want daar is hij cognitief wel aan toe. Hij fietst sinds afgelopen woensdag zonder zijwieltjes. Wat waren we trots op onze kleine man! Hij gaat als een speer en hoort helemaal bij ons. Met de followup rapportages zijn we nu op de helft wat hem betreft. Nog 5 te gaan! Dan nog 5 jaar voor de volgende, maar goed, we hebben het er graag voor over, want oh wat is ons leven verrijkt sinds de komst van Piotr. Het geeft zoveel meerwaarde aan je leven. Nu willen we nog naar Brabant verhuizen om ons familiegeluk compleet te maken. Nieuwe plek, nieuwe kansen, nieuwe start voor ons allemaal. We zitten met de adoptie van het broertje(s) met de laatste loodjes en die wegen, moet ik eerlijk zeggen, erg zwaar. We wachten af en het ziet ernaar uit dat het einde eindelijk echt in zicht is.

Later meer….

18 november 2010

Zo hier kan ik lekker even mijn verhaal kwijt, zonder dat jan en alleman het mee kan lezen. Sinds de laatste update is er zoveel veranderd in ons gezinnetje alhier.

Het laatste dat ik meldde was dat Piotr zo'n koorts had. Nou dat heeft nog een heel tijd geduurd en uiteindelijk zijn we zelfs in het ziekenhuis terecht gekomen met hem. Hij had longontsteking en ernstige obstipatie. De obstipatie hebben ze verholpen met een klysma en de longontsteking ging gepaard met een infuus. Niet leuk natuurlijk! Helemaal niet als je bedenkt dat Piotr al zoveel ziekenhuis heeft gezien in zijn korte leventje. Het feit dat mama er nu dag en nacht bij was maakte het voor hem wel een compleet andere ervaring. Hij heeft zich dan ook kranig gedragen. Eenmaal uit het ziekenhuis hebben we maar besloten om de lat ietsje lager te leggen. Halve dagen naar school en langzaam weer opbouwen. Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en gaat het supergoed met onze kleine knul. Hij heeft nu standaard medicijnen voor zijn longen. Deze winter nog en dan wil de kinderarts kijken of we ervan af kunnen. In ieder geval gedurende de zomer. Hij zit voor de tweede keer in groep 1 en schiet vooruit. Eindelijk beginnen we grote sprongen in zijn ontwikkeling te zien. Taal, motoriek, sociaal-emotioneel, gewicht en lengte komen steeds meer in de buurt van zijn leeftijd. Hij zit in ieder geval in de groeicurve nu, dat hadden we nog niet meegemaakt. Elke dag blijft een feestje met hem om ons heen. Hoewel we hem, net als andere ouders, ook wel eens achter het behang (dat we niet hebben) willen plakken.

In de tussentijd hebben we alle rompslomp gehad rondom de adoptieprocedure. Alle gesprekken gevoerd, documenten verzameld en intake gehad. Op 15 juli j.l. stonden we dan ook officieel op de wachtlijst en zijn we in blijde verwachting van een sibling. 

14 jan 2010

Allereerst nog de beste wensen voor het nieuwe jaar! Beetje laat, maar het was er nog niet van gekomen.

Maandag, 4 januari was het dan zover. Piotr ging voor het eerst naar school . Hij vond het geweldig allemaal. Zijn naam stond op de kapstok en op de stoel. Wat wil je als kind van 4 nog meer. Aan het eind van de dag was de juf erg tevreden en vond dat hij goed meedeed en het erg naar zijn zin had. Voor mij ook wel weer even wennen hoor. Elke morgen kind naar school, om 12.00 uur weer ophalen, dan om 13.30 weer terugbrengen en weer op halen om 15.30 uur. Het zijn lange dagen en het is best stil in huis. Maar goed, Piotr vindt het geweldig dus dat is het belangrijkste. Hij moet op dinsdag overblijven, nou dat was ook een succes. Naarmate het einde van de eerste week naderde, werd Piotr steeds meer verkouden, loopneus, hangerig, hoesten, enz enz. Op zondagavond resulteerde dat in 38 graden koorts. Dat is tot op heden nog steeds niet over. De huisarts zegt griep en dat de koorst wel 3 tot 5 dagen kan aanhouden. Zo zat hij dus en week op school en zit nu al bijna een week thuis. Balen hoor!

Hopelijk blijft dat niet zo en heeft hij nu voldoende weerstand opgebouwd voor de rest van het jaar.

Nu maar eerst wachten tot de koorts zakt en dan kan ons menneke weer mooi naar school.

Wanneer we weer in Polen zullen zijn weten we niet. We willen pas na augustus 2010 op de wachtlijst, dit in verband met Ramons nieuwe baan.

Zodra we een voorstel hebben zal hier het reisverslag komen van ons Brusje.

1dec 09

Op 28 oktober hebben we de papieren voor Piotrs Brusje op de post gedaan. We moesten even wachten, want bij Adoptievoorzieningen gaan ze uit van 1 december. Zodra we nieuws hebben melden we dat.

22 nov 09

Het is al weer even geleden dat we wat hebben laten horen, maar hier dan toch weer wat nieuws van onze kant.

Het is inmiddels al weer een jaar geleden dat Piotr bij ons kwam. Op 28 oktober om precies te zijn hadden we onze eerste rechtbankzitting en werd Piotr aan onze zorg toevertrouwd. Wat was dat een bijzondere dag, we hebben er met heel veel waardevolle herinneringen op terug gekeken.

Zoals we Piotr en onszelf beloofd hadden zouden we op die desbetreffende dag de brief voor een Brusje op de post doen. Zo gezegd, zo gedaan! De brief is weg.

Afgelopen week heb ik maar even gebeld, want het BKA nummer bleef uit. Toen bleek dat KenT aan stichting adoptievoorzieningen had doorgegeven dat 1 december de dag was waarop Piotr een jaar bij ons is. Dat konden we wel wijzigen, maar dan hadden ze een bewijs nodig. Dat hebben we wel, maar in het Pools. Voordat we dat vertaald en opgestuurd hebben is het 1 december, dus we laten het er maar bij. We wachten geduldig af tot we benaderd worden door de Raad van de Kinderbescherming. Spannend allemaal weer! Waarschijnlijk hebben we onze gesprekken in Januari/Februari, dus nieuw jaar, nieuwe kansen.

Intussen leven we mee met Bas en Frances en met Leonne en Frank, die beiden uit hetzelfde pleeggezin als Piotr een voorstel hebben gekregen. De kindertjes van Bas en Frances komen lekker dichtbij wonen, dus dat is nog eens extra leuk.

Verder gaat het hier super. De eerste twee follow-up rapportages zijn de deur al uit. De derde komt eraan. Piotr heeft op vele vlakken hulp en haalt langzaam maar zeker zijn achterstand in. In januari gaat hij lekker naar school. Heel benieuwd hoe dat gaat verlopen.

Als er vorderingen zijn zullen we die melden. Intussen zullen we langzaam aan onze website weer aanpassen voor de tweede adoptie.

19 juni 2009

Het is vandaag precies een 1/2 jaar geleden dat we met Piotr thuis zijn gekomen. Het gaat allemaal supergoed. Hij is en blijft waarschijnlijk wel iets achter bij zijn leeftijdsgenoten, maar dat komt allemaal goed op den duur.

Hij gaat al geruime tijd naar de Peuterspeelzaal. Vandaag zijn we naar de basisschool geweest voor een gesprek. De mogelijkheden bespreken. Officieel mag Piotr een jaar bij ons thuis blijven, maar dat willen we niet. In juli wordt hij 4 en dus zou hij naar de basisschool moeten. We zijn vanmorgen overeengekomen dat ons manneke pas in januari naar school gaat. Hij blijft tot die tijd lekker op de peuterspeelzaal. Als het blijkt dat hij eerder toe is aan de basisschool, dan mag hij ten allen tijde instromen. Wij hebben gezegd dat we dat niet willen. Laat hij maar lekker een jaartje extra kleuteren, is alleen maar goed voor hem.

Ik heb zelf op de Compaan gewerkt en was dan ook blij verrast dat de school was uitgebreid. De kleuters hebben nu een eigen gebouw, nieuwe speelzaal met veel licht en een eigen speelplaats. Luxe alom! Daarin zitten 3 kleutergroepen, groep 0 (instroom), groep 1 en groep 2. Daarnaast hebben ze een schakelklas. Deze klas bestaat uit kinderen met een taalachterstand, die uit de groep worden gehaald voor extra woordenschat. De overige dingen doen ze gewoon in hun eigen groep. Wij vonden dit zeker een pre, Piotr zijn woordenschat was niet supergroot in Polen en groeit nu dus wel in het Nederlands, maar hij is nog niet aan het niveau dat hij zou moeten hebben. Toch was de directrice niet onder de indruk, Piotr begrijpt wel alles en daar schort het vaak ook aan bij de kinderen in de schakelklas.

Sinds januari van dit jaar zijn ze begonnen met een nieuw project voor de taalontwikkeling. Dit gaat in samenwerking met de Erasmusuniversiteit in Rotterdam. De kinderen krijgen taal in een labeltjesvorm aangeboden. Niet alleen een huis wordt benoemd, maar ook de flat, de bungalow, de villa. De kinderen hoeven niet meer zelf het woord te benoemen, maar krijgen de woorden aangeboden. De bedoeling is dat ze aan dingen een label gaan hangen, dat heet zo, dat heet zo. De kans dat kinderen dichtslaan is dan minder groot. Alles om de woordenschat te vergroten. Wij zijn dus heel blij met onze schoolkeuze, dat zul je snappen.

In december zijn er twee ontmoetingsmiddagen voor de nieuwe instroom en daar gaan we met Piotr naar toe. De ouders mogen op die middag ook bij het kind blijven. Daar zijn dan ook de andere kindjes die in januari gaan beginnen. In totaal start de instroom groep met 14 kindjes, dat is een mooi aantal. Op de peuterspeelzaal heeft hij ook ongeveer 14 kindjes in de klas. Straks gaan de oudsten weg naar de basisschool en is Piotr de oudste van de peutergroep.

Voor zijn uitspraak krijgt hij logopedie. Het heeft wat tijd nodig en het vraagt de nodige energie, maar dat resulteert straks en nu ook al in een tevreden en gelukkig mannetje. Dat is het belangrijkste en gelukkig denkt de school daar ook zo over.

Verder is ons mannetje op 7 juni gedoopt. Een spannende dag voor hem, maar hij heeft genoten van het begin tot het eind. En die aandacht, geweldig vond hij het.

Nu op naar vaderdag. Ook dat vindt hij best spannend, hij heeft op school al wat moois gemaakt. We hebben voor papa ook twee broertjes Cavia gehaald. Adoptiecavia’s zeggen wij al. Ze waren al wat ouder en moesten echt samen geplaatst worden, hihi. Een sibling uit de dierenwinkel.

Tot zover, volgende keer meer. 

28 apr 2009

Vandaag is het precies 6 maanden geleden dat Piotr aan ons werd toegewezen en wij zijn ouders mochten zijn. Wat gaat de tijd toch hard! En wat is er al veel gebeurd. Hij is al helemaal een van ons. Hij pubert heerlijk. Lekker zo’n jochie met een eigen wil.

Na ons bezoek aan Groningen is er al weer het een en ander gebeurd.
Zo heeft hij zijn eerste geschaafde knieen en armen gehad na een val van zijn loopauto.
Hij is in zwemtherapie. Wat een feest zwemmen in het ziekenhuis. Hij is nu wel van mening dat het ziekenhuis niet alleen maar is voor niet leuke dingen. Hij geniet volop van de zwemoefeningen. Een echt waterratje is het. We hebben nu voor een maand oefeningen mee gekregen, dus dat wordt met regelmaat zwemmen. Papa ook mee, gezellig.

Hij heeft zijn eerste kinderverjaardag overleefd. En hoe, hij wond alle kinderen, jong en oud, om zijn kleine vingertjes.

Hij heeft op de school van zijn nicht Anne in groep 6,7,8 gezeten en voelde zich het heertje.
Anne deed een spreekbeurt over adoptie en Piotr en ik waren te gast. Het was een hele geslaagde spreekbeurt en Piotr die vond het reuze gezellig en interessant.

7 juni zal onze kleine man gedoopt worden. Op de dag van de drie-eenheid (de vader, de zoon en de heilige geest). Dat is ook de dag waarop we de deuren eindelijk wagenwijd open zetten voor het grote publiek. Veel mensen hebben al een blik op hem mogen werpen, maar een grote groep heeft hem nog nooit gezien. Uiteraard hebben deze mensen wel veel van hem gehoord.

Onze kleine man heeft ook een brilletje sinds een week of twee. Vandaag weer een nieuwe meting gehad en het rechterglas moet al weer veranderen. Hij reageert er goed op gelukkig. Ik ben in mijn pauze bezig met dit verhaal, dus foto volgt nog. Dat moet je echt niet missen!

Ook zijn we druk met de schoolkeuze en de vraag wat we toch moeten. Hij praat nog zo moeizaam en groep 1 is dan best wel heftig. Het idee is dan ook om hem in groep 0 te krijgen, maar dan zou dat pas in  oktober kunnen. Gelukkig mag hij van de juffen op de peuterschool wel blijven tot die tijd. Allemaal ontwikkelingen.

We genieten elke dag weer.
Kreeg net het goede bericht: Onze man heeft vandaag zijn eerste boterham (wel zonder korst, maar toch) gegeten. En wat zat er op? Geprakte banaan. Het wonderrecept voor hem. DIe houden we er in.

Tot zover ons verslagje. VOlgende keer meer.

10 maart 2009

Vandaag was de grote dag. We moesten met onze kleine man naar Groningen voor een echo van zijn hart. Gelukkig viel het allemaal, zoals alwel verwacht, mee. Hij heeft wel een afwijking, maar zal er in het dagelijks leven geen last van hebben. Het belemmert hem in niets. Hij moet elk jaar op controle komen en een nieuwe echo laten maken. Verder moeten we bij ingrepen in bacterierijk gebied, zorgen voor een antibioticakuur vooraf. Bij ongelukjes hoeven we niets extra’s te doen. Hij zal niet geopereerd hoeven worden om wat hij nu heeft. Als er in de toekomst dingen zouden veranderen kan het zijn dat er wel actie moet worden ondernomen, maar het kan ook zijn dat hij gewoon 80 wordt met deze afwijking.

Geweldig nieuws dus!

Verder doet hij het super. Hij begint eenkennig te worden. Op de peuterspeelzaal vindt hij ook zijn draai. Hij huilt een beetje als ik hem wegbreng, maar dat is op zich wel prettig, dan weet je dat hij alles niet zomaar voor lief neemt. Hij hangt aan mama op het moment, heerlijk is dat! Die fase moet hij ook weer door.

We houden de sites in de gaten van mensen die wachten op een voorstel en zijn verbaasd over het aantal mensen die nog wachten op een voorstel. Mensen die al eerder op de wachtlijst stonden. Wat hebben wij dan een geluk gehad.

Zondag gaan we met Piotr en zijn neefje Floris naar het theater: Het Zandkasteel. Dat wordt heel erg gaaf. Beide heren zijn helemaal gek van het zandkasteel en dan zien ze de poppen in het echt. Wat wil je nog meer als je drie bent.

Piotr heeft zijn eerste bezoek aan het consultatiebureau ook overleeft. Hij vond het allemaal wel leuk! Ook de arts daar was erg onder de indruk. Het eten gaat steeds beter. Stapje voor stapje komen we dichter bij de boterhammen en koekjes. Wat zal er dan een wereld voor hem open gaan. Ook het bewegen van zijn bovenlichaam gaat veel natuurlijker. Hij voelt zich veel zekerder. Kortom het gaat super met onze kleine man.

Volgende keer meer!